Blitzbericht

Even een snel bericht, want Elena slingert vanuit de keuken bedreigingen naar m'n kop, uit te voeren als ik haar niet snel ga assisteren bij het koken.

Hier gaat alles z'n gangetje, tussen vertaaljobs door neig ik nog wel vaak te sneukelen (spoedig doe ik de rest van het proces uit de doeken)en verder kijken we films gaan we naar het voetbal en bezoeken we bezienswaardigheden. Enfin, twee bejaarden in de lichamen van twintigers :D

Nee, gisteren zijn we zelfs uitgeweest met een college-tolk, Khalid. Een marokkaanse tolk die een vijftal talen kent en evenveel diploma's heeft.

Goed, hier moet ik dit zeer kort bericht afsluiten. De bedreigingen beginnen steeds meer vorm te krijgen.

Veel groeten en Amunt Valencia!

ps: Ondertussen is Valencia CF onverdiend uit de Copa del Rey geknikkerd door Sevilla (zie vorig bericht, hier was het 3-2, ginder 1-2, na een goal in de laatste 5 minuten) en, sinds donderdag, ook uit de Uefa-beker, door Dynamo Kiev "nota bene" en daarenboven draagt de entiteit Valencia Club de Fútbol een schuldenberg van zo'n 600 miljoen euro. Maar we blijven positief en in't slechtste geval verhuizen we maar naar Villareal. Naar't schijnt hebben ze daar ook een leuke club met betere financieel beheer.

Sneukelen...

Één van mijn favoriete bezigheden in Valencia is in de vele strip-, boeken-, speelgoed, muziek-, video- en allerhand 2de-hands-winkels rond te te snuffelen op zoek naar nieuwe potentiële toevoegingen aan mijn - ondertussen al erg uitgebreide - verzameling 'trastos' (dat is Elena's moeder's benaming voor eender welk voorwerp dat geen 'immédiat' functioneel nut heeft en bijgevolg gewoon maar in de weg ligt).

Later op de dag (of week, hangt ervan af of ik moet gaan werken), zal ik uitleggen hoe dit proces, dat ik voor de handigheid "sneukelen" heb genoemd - een leuk werkwoord waar 'de mammie' mij steeds van beschuldigt als ik als een bezetene door de keukenkasten graai, op zoek naar iets eetbaar - precies in zijn werkwoord. Het proces in kwestie houdt immers verscheidene stappen in en vereist daarom een strikte logistieke organisatie.

Nu ga ik snel onze tickets voor de bekermatch Valencia-Sevilla van vanavond halen. Het schijnt namelijk dat die 'marisco'-vretende Andalusiërs nogal wat publiek trekken, er zijn gisteren immers al zo'n 26.000 tickets over de toonbank gegaan. Het feit dat de bekerfinale hier in Mestalla (het stadion van Valencia waarvan de laatste uren binnenkort geteld zullen zijn) wordt gespeeld zal ook wel iets te maken hebben met de plotse 'copa-manía'.

Tot later...

Metamorfosis

Ondertussen zijn we al een kleine week terug in Valencia. Na een terugkeer van een tweetal weken naar onze respectievelijke 'heimats' zitten we opnieuw op onze stek langs de Turia, in "Jaume I el Conqueridors's" stad. Voor ons beide is 2 weken-durende pauze de aanzet geweest tot een frisse - een naar het eind van het kerstverlof ook erg verlangde - start.

Tijdens onze eigen 'kerstvakantie' zijn we allebei tot een dubbele conclusie gekomen: langs de ene kant zijn we ons bewust geworden van de sterke affiniteit die we beide voelen voor onze streken (Elena wist dit al langer, ik echter niet), daarnaast hebben we kunnen bevestigen hoe content we zijn in onze nieuwe omgeving.

Ikzelf, had voor ik naar het vaderland terugkeerde veel twijfels over hoe het zou zijn. Na enkele maanden in een nieuwe levenswijze ondergedompeld geweest te zijn, vroeg ik me af of ik nog wel zou inpassen in de vroegere habitat. Tot mijn verrassing paste ik echter beter in dan tevoren. Pas na enkele maanden afwezigheid heb ik kunnen beseffen hoe erg de 3 straten waaruit Winksele-Delle bestaat aanvoelen als een thuis. Daarenboven ook het kleine Leuven, dat voor ons beide niet minder dan 'verstikkend' begon te werken na zoveel jaren (voor Elena 'maar' 4, voor mij een tiental) en zelfs het rurale Aarschot, waar ik als uk zoveel gezellige uren in de warme heemst van opa en oma doorbracht.

Geuren en indrukken die me enkele maanden geleden een door hun onverdraagbare eentonigheid gevoelloos maakten, vormden nu een verwelkomend palet, kwamen op me af, vergezeld van impulsen die ik al lang niet meer gewaar werd, ideeën die ik sinds jaren niet meer bedacht had.

Kort gezegd, ik had een bredere blik nodig om de schoonheid van m'n thuis werkelijk te kunnen waarderen. Enkele jaren geleden heb ik het met twee vrienden (op café uiteraard) gehad over de mogelijkheid om jezelf te veranderen. Zij waren van mening dat het perfect mogelijk was jezelf te 'herkneden', in functie van externe factoren waar je vroegere zelf in mindere mate mee om kan. Op dat moment was ik het hier ronduit niet mee eens. Ik had namelijk aan de lijve kunnen ondervinden dat er aan bepaalde externe factoren door geen enkele interne transformaties het hoofd kan geboden worden. Nu moet ik mijn mening herzien, in mijn theorie de vaststelling integreren die stelt dat sommige mensen een modificatie van externe factoren vereisen om tot interne transformaties te komen, terwijl anderen over genoeg inherente energie en mogelijkheden beschikken om vanuit zichzelf tot een transformatie te komen.

Met andere woorden, ik kon mezelf pas veranderen in een in andere omgeving, die bijgevolg andere factoren en parameters inhield. Wanneer ik hier een andere taal spreek, tegen andere mensen, in een ander milieu, doe ik dat zelf ook op een andere manier dan ik dit in het oorspronkelijke milieu, tegen bekende mensen, in eender welke taal zou doen.

Om te veranderen moest de rest eerst veranderen, zo kon ik vanuit die verandering ook de oorspronkelijke omgeving terugzien met de vertederende blik, vermeld in eerdere alinea's.

Conlusie: in weinig tijd heb ik veel dingen (waaronder ook personen) teruggezien, hieronder verscheidene die ik hier ontegensprekelijk mis en liefst zou willen meenemen om mee te veranderen en verder te gaan. Ondanks dit gemis, verkies ik deze dingen, die ik in zekere zin onvermijdelijk toch met me meeneem, vanop een afstand lief te hebben en zo steeds weer verrast te worden bij een gelukkig weerzien, zij zullen immers eveneens veranderd zijn.

Veel groeten aan allen die gemist worden. Ik neem jullie overal met ons mee.

Nick




ps: Excuses voor het, bij momenten absurde, jargon. Als het een troost mag zijn,ik kon er ook niet altijd aan uit.

'El Moro'

Gegroet, trouwe - en minder trouwe - lezers van onze blog,

Na enkele weken "writers's block" (of misschien eerder, "writer's bloG", mwuháhahahahaaaah...ahum...), eindelijk weer eens een berichtje op onze Elenick-blogspot.

Geloof het of niet, de wekenlange radiostilte is voor een groot deel te wijten aan het feit dat we het hier tegenwoordig redelijk druk hebben. Zowel Elena als ik hebben twee jobs: eentje voor in de voormiddag (ik ga tolken Elena geeft les), een andere voor in de namiddag (Unicef promoten). Elena heeft er strikt gezien zelfs drie, gezien ze één keer in de week bijles Duits geeft.

Ondertussen is er uiteraard ook hier heel wat gebeurd, terwijl in de VS de eerste democratische president sinds 'Slick Bill' in 1992 is verkozen en in Leuven Marc Vervenne onbekwaam is verklaard, zijn wij naar het Bio-Parc geweest, hebben we een jaar-abonnement op de 'Ciudad de las Artes y Ciencias verkregen, zijn we 'nerds' van alle kleuren van de regenboog en ander gespuis gaan spotten op het 'Manga-salon' hier in Valencia (zie foto hieronder) en uiteraard ook nog ettelijke malen naar het voetbal geweest.

Gezien het eerder teleurstellend resultaat bij de Catalaanse 'bourgeois' afgelopen weekend, wens ik echter niet al te veel in te gaan op de 'voetballistische' actualiteit. Ik vermeld enkel dat ik vorige vrijdag de eer heb gehad met de beste Spaanse spits sinds Di Stéfano - die overigens van Argentijnse afkomst is en dus in principe niet meetelt - op papier vereeuwigd te worden. Voor diegenen bij wie nu spontaan een lichtje gaat branden, begeleid door de naam Raúl González Blanco, u mag nu, met het gezicht naar de muur, in de dichtstbijzijnde hoek gaan staan en twintig keer luidop herhalen "Ik ben een stommeling, die enkel statistiekjes leest en in principe niets van voetbal kent." Dit, uiteraard, zonder enige afbreuk te willen doen aan de sportieve verdiensten van Raúl (Elena moet dit nog lezen en ik ben nogal gesteld op mijn reproductieve organen), desalniettemin komt hij nog niet aan de enkels van het levende, doch fel onderschatte, monument waar ik het over heb. Ik heb het natuurlijk over Fernando 'el Moro' Morientes Sánchez, auter van zo'n 140 doelpunten in 388 officiële wedstrijden, 27 doelpunten in 47 matchen voor'la Roja' (een gemiddelde van 0,57 goals per interland - Raúl komt aan 0,43), met Monaco, topschutter in de CL van 2003-2004 met 9 doelpunten en drievoudig winnaar van diezelfde CL met Real Madrid. Over de foto in kwestie, deze staat jammer genoeg op mijn GSM en ik heb geen idee hoe ik die op PC zet. Er zal niets anders op zitten dan er mij om te vragen als je me tegenkomt (moest ik hem in de eerste plaats nog niet laten zien hebben :). Ter vervanging voeg ik maar een andere foto, waarop het idool in kwestie in de zwarte uitrusting van enkele jaren terug te bewonderen is toe.

Sin palabras

Es difícil expresar con palabras lo que vivimos anoche en Mestalla durante y después del partido que enfrentó a Valencia y Racing de Santander. Tras la euforia contenida (estábamos cerca de los ultras del Valencia, pues no era cuestión de jugársela...) por el resultado de hasta la fecha el mejor partido que hemos presenciado en tierras valencianas, llegó el éxtasis post-partido. Y es que después de aguardar bajo una intensa lluvia la llegada de los jugadores racinguistas a su autobús, que les llevaría de vuelta a la tierruca, nuestros deseos de felicitarles por su gran partido, obtener un autógrafo y una foto que plasmara ese gran momento, se hicieron realidad. A continuación, una prueba de lo que difícilmente puede describirse con palabras.

Tegenstrijdige belangen

Vanavond tussen 22 en 24 uur zullen er op plaatsen 41 en 42 in de 'fondo norte' gemengde gevoelens ervaren worden met betrekking tot de wedstrijd. Tegenstander - of indien de thuisploeg verder gaat op het tothiertoe gemanifesteerde élan, slachtoffer - van vanavond is immers Real Racing Club de Santander.

Beide toeschouwers die straks plaats zullen nemen op de zitjes in kwestie hebben zo hun redenen voor de tegenstrijdige belangen die ze koesteren aangaande deze confrontatie. De houder van zitje 42 heeft een boontje voor een zekere Belgische-Congolese-Burundische spits bij name van Mohammed "Mémé-Whiskey-Cola" Tchité, ex-Anderlechtspeler en bij de Valencianen bekend om er hier vorig seizoen in de 83ste minuut eentje te hebben binnengestampt en zo de overwinning aan het Cantabrische geheel te schenken

(Dient wel gezegd te worden dat toenmalig trainer een stompzinnig stuk Hollander genaamd Ronald Koeman was. Diezelfde papzak is verantwoordelijk voor de slechtste reeks resultaten in de geschiedenis van Valencia C.F en is er in geslaagd in een heel seizoen - minus een 5-tal matchen - evenveel punten bijeen te sprokkelen als huidig coach Unai Emery in 8 speeldagen. Deze Emery heeft overigens sinds de vorige speeldag het record van beste seizoensstart ooit - eerder op naam van 'Rafa' Benitez - verbroken.)

De houdster van zitje 41 behoudt dan weer een speciaal plekje in de gekrochten van haar hart voor de groen-witte racinguistas omwille van de nabijheid van de Cantabrische hoofdstad ten opzichte van haar eigen habitat, de parel der 'Mar Cantábrico' genaamd Santoña (waarvan overigen één van de sterren van dit bescheiden elftal afkomstig. De onder Madrid-fans hoogstwaarschijnlijk bekende Pedro Munitis, die kleine dribbelkont die nog altijd de toppen van Olivier Doll in z'n dijbeen heeft staan.)

In elk geval, het zal een leuke match worden vanavond. Pronostieken liggen moeilijk, ondergetekende is immers van mening dat de uitkomst van de wedstrijd zal liggen in of er vroeg gescoord wordt of niet. Het Santanderse geheel is immers een meester in de kunst van beton gieten. Moest Valencia eerst scoren, zullen ze 'uit hun kot' moeten komen en zou er wel eens een 'paliza' in de maak kunnen zijn, scoren ze zelf eerst dan hebben ze opties op puntenoogst, desalniettemin neigen de lilliputters van VCF (Villa en Mata) wel eens wakkergeschud te worden na een vroeg doelpunt en in dit geval is een stormloop eveneens een optie.

Laten we hopen voor Mémé en Elenuca dat een pak slaag er vanavond niet inzit. Ik zal in elk geval mijn Anderlecht-truitje dragen, in de hoop dat Tchitéke op een gegeven moment een blik in onze richting werpt (figuurlijk gezien dan, die Cola-blikjes die hij bij z'n whiskey giet kunnen wel es hard aankomen).

Noot: Racing kan de potentiële punten van vanavond best gebruiken, sinds de vorige speeldag staan ze namelijk - met 6 punten uit 8 matchen - op de 17de plaats. Dit mede als gevolg van het late doelpunt (93ste minuut) dat ze vorige week incasseerden op het veld van... Numancia (zie vorige 'post'), hetgeen hen hun 4de nederlaag van het seizoen kostte. (Voor de rekenwonders onder jullie die 6 punten moeilijk associëren met 4 nederlagen; de mannen spelen nogal veel gelijk.

VCF - Numancia... en Vicente

Vorige week waren Elena en ik getuige van de mooiste en, totnogtoe, ruimste (4-0)thuisoverwinning van Valencia dit seizoen. Daarmee kwamen ze alleen aan de leiding en hield Villa stand bovenaan de topschutterslijst. Reeds in de zesde minuut trof de kleine Asturiaan raak na een initieel afgeblokt schot.

Ondanks de ruime cijfers dient gezegd te worden dat bezoeker Numancia goed voor de dag kwam en de ruime cijfers vooral te wijten zijn aan het feit dat ze tot op heden de enige ploeg zijn geweest die naar Mestalla kwam om te voetballen.

Ondanks die goede bedoelingen maakte die andere kleine Asturiaan (hier noemen ze Villa en Mata het Asturiaanse duo, hoewel deze laatste eigenlijk van oorsprong uit Burgos komt) er in de 73ste minuut toch 2-0 van. Afgezonderd voor doel, besloot het 1,70 m grote vergif, terwijl 40000 Valencianen en doelman Juan Pablo een kapbeweging met buitenkant rechts verwachtten, toch de met de punt van de linkervoet onder de verbouwereerde doelwachter te schuiven.

De overige goals kwamen te vallen als gevolg van de offensieve ijver van een wanhopig Numancia en enkele snedige counters van een uitgekookt elftal dat hiermee nog steeds z'n maximum in eigen huis behoudt.

De enige teleurstellende noot van de namiddag werd geblazen door 'El puñal de Benicalap', beter bekend als Vicente Rodriguez. U weet wel, die begaafde buitenspeler die enkele seizoenen geleden no als een 'prima ballerina' over de linkerflank dartelde, tegenstanders tot drie maal toe door de benen spelend, om dan terwijl deze laatstgenoemden - nog duizelig van de voorgaande dribbels - hopeloos trachtten uit te vissen welke kant ze uit speelden, wijl een praatje met een fan makend rustig z'n veters te knopen en vervolgens de bal met een dergelijke precisie voor te zetten dat toenmalig centrumspits Mista het leer met zondagseditie van de Marca (of wellicht eerder de Superdeporte) in de ene en een tasje koffie in de andere kant kon binnentikken.

Diezelfde Vicente, een luttele drie seizoenen geleden nog wekelijks een 40000-tal priapismes veroorzakend met zijn magistrale 'rushes', slenterde die betreffende zondag moedeloos over het veld, blijk gevend van zulke lusteloosheid, alsof zijn favoriete haarstylist die week ziek was gevallen.

Zijn doelpunt, gescoord als gevolg van een gemillimetreerde pass - die menig toeschouwer aan het salliveren bracht - van zijn maatje Mata, maakte zijn bescheiden invalbeurt enigzins goed.

Desalniettemin trok die namiddag meer dan één 'yomu' (de plaatselijke 'O-side boys') met zwaar hart en weemoedige blik in de ogen naar Manolo's bar. In de goudgekleurde tint van hun eerste pot Cruzcampo konden zij beelden ontwaren van de Vicente van weleer. De lichtvoetige gazelle die bij het horen van het eerste fluitsignaal even uitdagend in de tribunes tuurde en op de begintonen van het Zwanenmeer, al trippelend het veld van de onfortuinlijke tegenstander van die dag begon af te draven.

Kom terug, in in zwart en wit getooide Nijinsky! Haal je tutu en balletschoenen vanonder het stof en laat die kapper voor wat hij is! Je haar ligt er, ondanks alles, geweldig bij.