Foto's

Na veel loze beloften, eindelijk enkele foto's van onze woonst, alsook van mijn klas en Salamanca stad.

De zitkamer.

Slaapkamer (rechterwand, met bureau en schappen).

Slaapkamer (linkerwand, met bed).

De keuken.

Ons zicht op straat (Calle Esperanza - lo último que se pierda)

Eén mijner klassen; dinsdag en donderdag van 16u30 tot 17u30 verkeer ik in het gezelschap van (van links naar rechts) María Alonso, Maríe Pérez, Elena, Álvaro en Juán. Ik zal proberen nog een foto te maken van andere klassen, maar kan niks garanderen. In sommige klassen komt dat namerlijk overeen met het uit de 4x4 stappen op safari, overigens weet ik niet of ouders daar echt mee kunnen lachen (ze weten wel niet dat ik uit België komt, maar toch).


ps: Excuses voor de vele e-mailberichten. Ik ben nog steeds niet zo'n crack in dat 'bloggen'.

Lullige week...

Deze week zijn er in feite veel rare dingen gebeurd. Misschien daarom dat ik eindelijk nog eens iets op deze pagina geschreven heb, daar ik op een zekere manier een uitlaatklep nodig had. Vandaag schrijf ik nog maar eens omdat blijkbaar nog niet alles eruit is.

De afgelopen week heb ik me veel dingen gevoeld, eerst onmachtig, dan ziedend, later triest, maar in het geheel vooral vol ongeloof en diep teleurgesteld.

Laten we even een weekje teruggaan om de oorzaak van deze stortvloed aan gemoedstoestanden vast te stellen. Ongeveer een week geleden hebben Elena en ik ons mogen verheugen op het bezoek van zus Nina en diens vriend Sam. Het is een week geweest waarin we redelijk veel avonden samen hebben doorgebracht en ook een heel aantal gesprekken hebben gevoerd. Uit deze gesprekken heeft de zus in kwestie blijkbaar een resem zaken gedestilleerd die ten huize Callebaut een heuse stigmatisatie van de oudere broer teweeg gebracht hebben. De zaken in kwestie worden hier niet vermeld. Niet zozeer omdat ze het daglicht niet mogen zien, wel omdat ik niet precies weet waarover het gaat.

In verband met dergelijke stigmatisaties zonder duidelijke oorzaak zijn de Callebauts niet aan hun proefstuk toe. Een dik jaar geleden heb ik ook al enkele maanden in Valencia mogen doorbrengen zonder dat er door bepaalde gezinsleden tegen mij gesproken werd. Wat wel nieuw is is dat de situatie in dit geval bewust in de hand gewerkt is en dit om een reden die mij onbekend is.

Het lijkt misschien overdreven om zo lichtgeraakt met deze dingen om te gaan. Doch wil ik benadrukken dat als men lange tijd ver van huis is, ondanks de geweldige belevenissen die je ook mag doormaken, men ook veel moeilijke momenten kent. Een dier uit zijn biotoop halen is namelijk steeds een traumatische gebeurtenis. In deze gevallen is steun en begrip van familie een absolute noodzakelijkheid. Blijkbaar zijn er bewoners van het nummer 19 in de Oude Hoevestraat te Winksele die dit nog altijd niet doorhebben, of erger, die het gewoon niks kan schelen.

Zo'n dingen vreten aan een mens en doen hem ellenlange en vervelende blogberichten schrijven waar in feite niemand iets aan heeft behalve hijzelf.

In elk geval, ik voel me nu al iets beter, maar blijf vol onbegrip en erg teleurgesteld achter. Ik had van sommigen veel meer verwacht.

Belofte maakt schuld

Zo... hier zit ik dan eindelijk nog es voor het toetsenbord, voorzien van de motivatie om iets te schrijven en vergezeld door de Henry Mancini's muzikale interpretatie van een roze panter die filters door een sigarettenkoker rookt. De met water aangelegde Kas (Spaanse Fanta) bij mijn rechterhand dient om m'n suikergehalte weer op niveau te krijgen, terwijl het bruin brood en paté bij mijn linkerhand dienst doet als buffer voor de koffie.

In een vorig bericht deed ik de belofte om ietwat over onze woonst en professionele situatie uit te doeken te doen.

We wonen in een gedeelde appartement dat in feite vooral aan studenten een dak alsook vol pension aanbiedt. Dit wordt aangeboden door een vrouwtje op middelbare leeftijd die, als je't mij vraagt, liefst twintig kinderen had gekocht en ons aldus ook behandelt als ware we haar kroost. Zij zorgt ook voor het onderhoud van de gemeenschappelijke ruimtes en bereidt de maaltijden voor onze huisgenote Noemí - een heel sympathiek meisje uit Palencia die een Master in onderwijs studeert. Af en toe komen er ook enkele andere gasten even inwonen. Kortgeleden hadden we enkele middelbare scholieren uit Lyon op bezoek en daarvoor een - hoogst irritante - Argentijnse die op studiebezoek naar Salamanca kwam. Naar verluid komt binnenkort ook een Amerikaanse student logeren.

Qua werk geef ik ondertussen al enkele maanden les Engels aan kinderen tussen 5 (jawel!) en 12. Dat heeft een redelijke lange aanpassing en heel wat frustratie gevergd, gezien ik tevoren nooit aan zo'n jonge kinderen les had gegeven en ik aanvankelijk niet de indruk had dat ik ze werkelijk iets bijbracht.
Tegenwoordig gaat dit al heel wat beter en ik zou zelfs durven zeggen dat ik er sommige effectief iets bijleer. Van ouders krijg ik ook enkel positieve reacties, mits de uitzondering van een omhooggevallen 'nouvelle riche' die vond dat de rapporten van haar oogappel te veel negatieve commentaar bevatten en haar dan ook 'stante pede' heeft uitgeschreven. Gelukkig kozen Sally en Sarah (mijn werkgeefsters en collega-leraressen) in deze affaire mijn kant. Ik heb zo de indruk dat ze mij wel graag hebben.

Elena die geeft les Spaans aan niet-spaanstaligen; vooral aan Chinezen tegenwoordig, die vindt ze zelf geweldig grappig en ik kan haar niet meteen ongelijk geven. Daarnaast geeft ze op een andere school nog een paar uur les 'vertaling uit het Duits naar het Spaans' (of omgekeerd :s). Dit vindt ze erg leuk, daar ze zo haar Duits op niveau kan houden. Ik geloof dat ze haar onlangs nog een paar uur Duits hebben aangeboden en op dit moment ziet ze dat ook wel zitten.

Noot: Mogelijk besluit de attente lezer na het lezen van de voorbije twee alinea's dat Elena misschien toch iets meer werkt dan ik. Dit kan kloppen, doch wens ik hier in het geheel niet verder op in te gaan :).

Goed, met het behandelen van deze thema's is mijn eerder gemaakte belofte ingevuld. Verder uiteenzettingen zijn voor een andere keer.
Dat kan morgen zijn,...straks...of ook helemaal niet.

Veel groeten en bedankt voor het lezen.

Nick

Een nieuw begin

Een nieuwe woonst, een nieuwe stad, een nieuwe comunidad, kortom; een geheel nieuwe start voor ons beiden. Al dat nieuws vereist toch zeker een nieuwe webpagina? Niets daarvan, een vers tintje aan de oude geven en dan zijn we daar ook al vanaf :)

Maar goed, sinds enkele weken zijn we dus verhuisd naar Salamanca. De Spaanse studentenstad bij uitstek, gelegen in Castilla-León, op een paar honderd kilometer van Madrid, vlak bij de Portugese grens.

Vooral Elena heeft heel wat herinneringen aan deze stad, gezien ze hier zo'n vijf jaar gestudeerd heeft. Doch, in een stad studeren of er feitelijk wonen is iets geheel anders, vandaar dat het ook voor haar toch iets nieuws is.

De stadsinrichting is hier heel wat anders dan Valencia. De heldere en gladde art-deco façades die het Valenciaanse centrum betrokken, vinden hier in Salamanca hun equivalent in een stadskom die bijna integraal uit de Renaissance lijkt geplukt.

Het is alsof je bij het passeren van de Puerta Zamora (de rotonde met fontein waarlangs we vanuit onze buurt het centrum intrekken) een sprong van 500 jaar in de tijd maakt. Plots ben je omgeven door de okergele zandsteen die de befaamde 'gouden gloed' waaraan Salamanca haar bijnaam "Ciudad Dorada" te danken heeft. De anachronistische indruk die de neo-gothische gebouwen in eerste instantie opwekt wordt nog versterkt door het feit dat er in het epicentrum van de stad ongeveer geen auto's te vinden zijn. Enkel de vele stalletjes vol kikkers (één van de salmantijnse symbolen, te wijden aan de kikker die in de ornamenten één van de universiteitsgebouwen verwerkt zit) doen vermoeden dat we toch iets verder dan de 12de eeuw zitten.

Tot zover een korte beschrijving van onze eerste indrukken (of toch de mijne) van deze stad. Spoedig zullen we jullie hopelijk kunnen verblijden met enkele foto's. Tot nu toe hebben we enkel beeldmateriaal van een excursie naar Ávila. Een bizar stadje hier in de buurt, waar nog een volledige Middeleeuwse omwalling staande is.

In een later bericht zal ik nog wat over onze woonst en onze professionele situatie uit te doeken doen. Voor vandaag heb ik geloof ik wel voldoende gezeverd.

Veel groeten,

Nick

Vandaag brengen we onze laatste nacht op Valenciaanse bodem door. Binnen een 22tal uren stappen we op de bus richting Cantabria om enkele weken later het vliegtuig naar België te nemen en zo onze respectievelijke families en vrienden een bezoek te brengen. Vervolgens nemen we nogmaals het vliegtuig, op naar nieuwe oorden, die ons hopelijk evenveel mooie herinneringen bezorgen als Valencia dat gedaan heeft.

De afgelopen dagen hebben we rustig afscheid kunnen nemen van de 'hoofdstad van de Turia'. Niet zoals menig Valenciaan dit zou gedaan hebben - namelijk met een fikse vuurpijl en enkele 'petardos' -, maar in stilte en vol nostalgie alle hoeken van deze stad met de momenten die we er doorbrachten associërend.

We zullen nog vaak denken aan de avondwandelingen langs de Ciudad de las Artes y Ciencias; de namiddagen in de Turia, de bezoekjes van vrienden en familie, de Fallas met 'mascletas' incluis, de excursies naar het Bioparc, het Museu Historic, la Plaza de la Virgen, Viveros, Mestalla, Gandía, Benidorm, Sagunto, Mr. Wok, Amigo Kebab, Baby Yoghurt, la Mar de Vi, la Bodega Fila, la Playa Malvarrosa, Montaditos (op woensdag, alles 1 euro), de stripwinkelrondes, Fnac op zondag en natuurlijk de English Summer School in Faura, waar we de afgelopen maanden meer dan 90% van onze tijd doorbrachten.

Al dit nemen we met ons mee, al laten we ook een deel hier, om op te pikken wanneer we terugkeren en onze eigen vleermuis ons met open vleugels opwacht.

Elena en Nick

English Summer School 1

Na maanden vruchteloos wachten is het eindelijk zover, een nieuw bericht op onze blog.

De reden voor onze recente nalatigheid heeft veel de maken met onze nieuwe tewerkstelling, hier in de English Summer School te Sagunto, een bescheiden dorpje op zo'n 30 km van Valencia.

De school in kwestie is een soort taalkamp waar scholen hun leerlingen de hele week naartoe sturen om gedurende vijf dagen een 'inmersion course' Engels te volgen. Dat houdt in dat niet alleen de kinderen, maar ook de 'teachers' (waaronder ook 'teacher Nick' en 'teacher Helen') de hele week - van maandagochtend tot vrijdagnamiddag op het schooldomein verblijven.

De voordelen: we hoeven niets van eten klaar te maken, vervelen ons geen moment en zijn continu omringd door kinderen.

De nadelen: we hebben relatief weinig rust, komen 's vrijdags uitgeput en ongeïnspireerd thuis en zijn continu omringd door kinderen.

Om deze redenen vinden we ook vrij weinig tijd om in de week aan internetcorrespondentie te doen, waar we hier in het weekend simpelweg niet aan toe zijn.

Verder is de job heel plezant. We vinden het allebei erg leuk om met kinderen te werken. Één van de vervelendste momenten is in feite het afscheid op vrijdagnamiddag. Hoewel vijf dagen kort lijken geraken die koters op zulke korte tijd toch al fel aan je gehecht, alsook vice versa.

Goed, het is nu vijf voor twaalf, ze zullen ongeveer klaar zijn met hun avondactiviteiten (waar zowel 'Helen' als ik deze week van zijn bespaard gebleven), het is dus tijd om de ettertjes van mijn bungalow (elke 'teacher' is verantwoordelijk voor één van de 19 bungalows) goeienacht te gaan wensen.

Aan u, beste lezer, wens ik hetzelfde.

Teacher Nick

Cumpleanys, falles y altres cosas

Dag trouwe lezers(ik hoop dat jullie met meer assiduiteit lezen dan wij schrijven :),

Hopelijk vergaat het jullie goed. Hier hebben we net de meest intense week van de Fallas afgesloten. Gisterennacht zijn de laatste poppen verbrand tijdens de 'cremà' en vandaag kunnen we eindelijk genieten van een dag zonder 'mascletaes' en 'petardos' (voor de leken, tijdens de weken van Fallas is het hier de gewoonte om 24/7 bommekes te gooien en vuurpijlen af te schieten. In de praktijk betekent dit dat bepaalde delen van de stad omgetoverd worden in een mijnenveld en Valencia in z'n geheel in staat van beleg lijkt).

Verder hebben we ook beiden een nieuwe job. Sinds enkele weken staan we namelijk van maandagochtend tot vrijdagnammidag bekend als 'teacher Helen' en 'teacher Nick' van de 'English Summer School', waar we tijdens de week verblijven. We geven les Engels aan kinderen van 10 tot 15 jaar en vullen de rest van de dagen met sportieve en ludieke activiteiten.

Daarbuiten hebben we ook enkele verjaardagen gevierd. Zoals gewoonlijk schuiven Ninake en ik geleidelijk op: terwijl zij eindelijk de volwassen leeftijd bereikt schijf ik stilletjes aan op richting 'dementia' (moest die ondertussen nog niet ingesijpeld zijn). Binnen enkele weken komt het hormonenrijke geval zelf tot hier en tegen dan zullen we ook al bijna de Geburtstag van 'la mami' kunnen vieren.

Over het voetbal - waar we nog steeds fanatici van zijn, vorige week zijn we zelfs op tv gekomen - heb ik niet erg veel te vertellen, behalve dan dat de bankhouder onlangs wat openstaande rekeningen gevonden heeft en nu blijkt dat Valencia CF zo'n slordige zeshonderd miljoen euro schuldig is aan banken en clubs uit half Europa. Achja...

Veel groeten van ons falleros en stel het goed.